Κοιτα να δεις… η φωτογραφική ενασχόληση είναι σχεδόν η καθημερινότητα σου, όχι επειδή λειτουργείς σαν επαγγελματίας, αλλά γιατί αυτό γουστάρεις, αυτό σου ανεβάζει την αδρεναλίνη, ή αναλογική Nikon F3 ρουφάει το πλάνο και το κλειδώνει για πάντα σ ένα φωτογραφικό φιλμ. Είναι η αγωνία και η προσμονή, μέχρι να εμφανίσεις και να πάρεις τις πρώτες εικόνες στ’ αρνητικό, είναι η γλυκιά χαρά της δημιουργίας, όταν το φιλμ απλωθεί μπροστά σου, μια λεπτή, υγρή και διάφανη λωρίδα διάτρητη στις άκρες, που γυρίζει και διπλώνει προς τα πάνω. Παίρνεις μια ιδέα για το τελικό αποτέλεσμα. Αν στα διαδοχικά καρέ υπάρχει ένα θαμπό γκρίζο είναι κακό μαντάτο. Το υψηλό κοντραστ είναι καλό σημάδι. Φτάνεις στο τέλος όταν πάρεις στα χέρια σου ένα χοντρό χαρτί 20×25 και τότε θα αξιολογήσεις τη δουλειά σου. Όλες οι καλές δουλειές, οι αστερατες, μπαίνουν σ ένα ντοσιέ και φυλλάσονται – αποθηκεύονται ασφαλώς. Όμως αυτή η δουλειά, κοντά δεκαπέντε 35ρια φιλμ παράπεσαν, είναι όπως όταν θέλεις κάτι πολύ, τότε το χάνεις. Ανασύρθηκαν από νερά και λάσπη και αυτά που παρουσιάζονται είναι μέρος εκείνων που χάθηκαν για πάντα. Η θεματογραφία Ομόνοια, Κούρδοι, Κουφονήσια, περιθωριακοί, πολιτικές συγκεντρώσεις, επώνυμοι και ανώνυμοι, με τις δικές τους ζωές σε αέναη ακατάπαυστη κίνηση, φωτογραφίες ρεπορτάζ, σε πρώτο πλάνο πάντα ο άνθρωπος. Η φωτογραφία στην Ομόνοια, όταν μετά τα μεσάνυχτα Σαββάτου μοιραζόταν ο Κυριακάτικος τύπος, μοιάζει μυσταγωγία. Μεγάλη χαρά σε όσους πρόλαβαν και τα είδαν σε πρωτόλεια μορφή και δικιά μας, για όσα σώθηκαν.

Φωτογραφίες, Χρήστος Βλάχος.